Waar zet ik mijn kerstboom?
Dit is hoe Jeff Bezos (oprichter Amazon) zijn brief aan aandeelhouders startte in 2003. Ook al is die brief al meer dan 20 jaar oud, toch is de inhoud van die brief vandaag nog hyperrelevant.
Mr. Bezos gaat verder in de brief met een verhaal te vertellen over een bevriend koppel. Dat koppel verhuurde hun huis (dit is 5 jaar voor de oprichting van Airbnb) tijdens de kerstperiode. Bij kerst, hoort natuurlijk een kerstboom. Ik denk dat de meeste mensen hun kerstboom in een grote pot/mand of in een echte kerstboomstandaard zetten. De huurders hadden helaas geen van beiden voorhanden en vonden er niets beter op om de wortels van de kerstboom aan het parket van het huis te nagelen. Een unieke methode, maar wel met het grote nadeel dat na de kerstperiode, er overduidelijk schade was aan het parket van de woning.
Bezos gebruikte dit verhaal om aan te halen dat eigenaars van een woning dit nooit zouden doen omdat zij begrijpen dat die vloer voor vele jaren moet meegaan. De huurders daarentegen wonen er maar voor een bepaalde periode in en denken dus per definitie enkel op de korte termijn.
In analogie met dit verhaal beargumenteerde Bezos dat veel investeerders zich gedragen als huurders (aandelen voor korte termijn aanhouden en dan vertrekken naar de volgende). In de jaren 2000, was de gemiddelde periode dat een investeerder een aandeel aanhield iets meer dan een jaar terwijl we twintig jaar later spreken over maanden en zelfs weken (bron: NYSE, Refinitiv).
De analogie kan ook verder getrokken worden naar de managers van een bedrijf en zelfs de raad van bestuur. Dit is waarom wij bijzonder veel belang hechten aan ‘skin in the game’. ‘Skin in the game’ betekent dat je persoonlijk risico loopt of iets te verliezen hebt bij de uitkomst van een beslissing of actie die je neemt. In de bedrijfswereld vertaalt zich dat in managers die (veel) aandelen bezitten in het bedrijf dat ze leiden.
Stel je 2 CEOs voor. Ze hebben beide een loon van EUR 500,000. De eerste CEO bezit geen aandelen in het bedrijf dat hij beheert en de tweede CEO heeft ter waarde van EUR 5,000,000 aan aandelen.
Bij de vraag over welke CEO zich het meest zal inzetten voor aandeelhouders, zullen de meesten onmiddellijk denken aan de tweede CEO. Door zijn grote positie in aandelen zal zo’n CEO automatisch meer denken aan het welzijn van zijn bedrijf op de lange termijn. De CEO die enkel gefocust is op zijn bonus op het einde van het jaar en die daardoor dus meer beslissingen gericht op de korte termijn zal nemen, zal eerder de eerste CEO zijn. Zo’n beslissingen gericht op de korte termijn kunnen echter negatieve gevolgen op de lange termijn.
Skin in the game
Tot slot geldt dit ook voor de Raad van Bestuur (RvB). Een orgaan dat onder andere de belangen van alle aandeelhouders moet behartigen, kan ook voordeel halen uit ‘skin in the game’. De befaamde Warren Buffett zei in zijn brief uit 2019 dat vandaag de dag, leden van de RvB aangemoedigd worden om onafhankelijk te zijn en daarom vaak geen aandelen bezitten in het bedrijf waarvoor ze in de RvB zitten. Leden van de RvB met veel aandelen worden vaak bestempeld als niet-onafhankelijk. Volgens Buffett is dit de omgekeerde wereld. Leden, voor wie de zitpenning van de RvB een belangrijke vorm van inkomsten is, zullen veel minder geneigd zijn om op tafel te kloppen wanneer het bedrijf het niet goed doet, uit angst om hun zitje te verliezen. Leden die net een groot deel van hun vermogen hebben geïnvesteerd in aandelen zullen meer geneigd zijn om verandering teweeg te brengen als het bedrijf de slechte richting uit gaat.
Graag sluit ik dit artikel af zoals Bezos de introductie uit 2003 afsloot: “Here’s to not being a tenant!”
Disclaimer: deze blogpost is louter informatief en vormt geen beleggingsadvies, noch een aanbod of aanbeveling. In het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst.
