“All lies and jest
Still, a man hears what he wants to hear
And disregards the rest”
– Simon & Garfunkel, the Boxer
Het vierde kwartaal ging van start zoals het derde eindigde: met nieuwe hoogtepunten op de aandelenmarkten, forse volatiliteit onder de motorkap en aanhoudende druk op de obligatiemarkten.
De belangrijkste wapenfeiten op de obligatiemarkten vonden deze keer plaats in Europa, meer bepaald bij onze zuiderburen. Frankrijk leent inmiddels duurder dan Italië en Griekenland, een omkering die lang ondenkbaar leek. De Franse tienjaarsrente noteert rond 4,92%, vlakbij haar hoogste peil in 24 jaar, en het verschil met Duitsland liep op tot zo’n 146 basispunten na de scherpste weekstijging in zeventien jaar. Premier Lecornu moet een besparing van 54 miljard euro door een versplinterd parlement loodsen, met een schuld van 119% van het bbp. Dit terwijl de studenten op straat komen en de extremen terrein winnen in de polls voor de opkomende verkiezingen. Het doet me denken aan de uitspraak van Charles De Gaulle: “Hoe kan je nu een land besturen dat 246 soorten kaas heeft”.
De Amerikaanse tienjaarsrente sloot rond 5,28%, de dertigjaarsrente op het hoogste peil sinds 2002, en de termijnpremie — de vergoeding voor het risico van lang uitlenen — bereikte 96 basispunten, het hoogste in twaalf jaar. Veelzeggend: toen de arbeidsmarktcijfers vorige week zwaar tegenvielen, met 29.000 nieuwe banen tegenover 85.000 verwacht, stéég de lange rente. Dit gaat niet langer over het rentepad van de Fed.
AI blijft de aandelenmarkten domineren, zowel door de kansen die de technologie biedt als door de druk die ze op bestaande verdienmodellen uitoefent. Wie tussen de klant en zijn beslissing staat, wordt herprijsd zodra een assistent die plaats kan innemen. Dit keer kwamen banken en verzekeraars in het vizier. Agenten enerzijds en “tokenisation” anderzijds, zo stellen beleggers, zouden wel eens druk kunnen zetten op de transactiekosten en commissies in deze sector, die in een paar dagen meer dan 5% verloor. Nieuw is ook dat je met de laatste modellen van Anthropic en OpenAI meer en meer software, van gaming tot graphic design, bijna exact kan repliceren, wat tot de vraag leidt of alles nu “open source” is.
Daartegenover staat een oplopende factuur voor zowel de frontier labs als de hyperscalers. Broadcom zoekt meer dan 50 miljard dollar aan privaatkrediet, bij onder meer Apollo en Blackstone, zodat OpenAI de chips kan kopen die beide samen ontwikkelen. Oracle onderhandelt over een apart vehikel, gefinancierd door externe investeerders, dat de chips koopt en weer verhuurt. SpaceX zoekt 40 miljard voor Nvidia-chips. Dat dit niet zonder risico’s is bewees de markt op donderdag, wanneer de Financial Times een artikel publiceerde waarin de omzet van OpenAI op 50 miljard werd geraamd, tegenover 70 miljard verwacht. De FT bleek ernaast te zitten (20 miljard in omzet van partners werd niet meegeteld), maar de negatieve reactie van de AI toeleveringsketen illustreert de nervositeit van beleggers.
Goud gaf opnieuw terrein op omwille van de oplopende rente. Bitcoin, recent terug in trek, corrigeerde omwille van de vrees dat de laatste generatie AI modellen de encryptie zou kunnen kraken. De euro zakte tot 1,1161 dollar, het laagste in zeventien maanden en een vierde weekverlies op rij. Beleggers zien de “spread” tussen Bunds en Franse OAT’s oplopen en kiezen eieren voor hun geld. En zo is het dat de markten hun ding doen, terwijl beleggers telkens opnieuw hun PTSD (Post Traumatic Stress Disorder) moeten confronteren. Of het “trauma” nu de dot-com crash, de Eurozone crisis, of de stagflatie van de jaren 70 is. Vanaf volgende week komt het resultatenseizoen op snelheid en kan de focus misschien opnieuw op individuele aandelen komen.
Disclaimer: deze blogpost is louter informatief en vormt geen beleggingsadvies, noch een aanbod of aanbeveling. In het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst.
