Skip to the content

De cruciale rol van China op weg naar klimaatneutraliteit

Vandaag stoot China bijna één derde van de wereldwijde emissies uit en is het nog steeds de grootste steenkoolproducent ter wereld. Vorig jaar kondigde het land onder leiding van Xi Jinping aan dat ze tegen 2060 klimaatneutraal willen zijn. De komende 5 jaar worden hierbij cruciaal. Hernieuwbare energie, elektrische wagens, waterstof en carbon capture and storage (CCS) zullen een levensbelangrijke rol spelen. Om klimaatneutraliteit te bereiken zal China de komende 40 jaar naar schatting 16.000 miljard dollar moeten investeren. Naast jobs creëert dit ook heel wat beleggingsopportuniteiten.

Wie aan structurele, seculaire trends in onze maatschappij denkt, kan moeilijk om het klimaat heen kijken. Hoewel Europa nog steeds de leider bij uitstek is inzake klimaatoplossingen, beginnen ook steeds meer andere landen de maatschappelijke en economische impact van de klimaatopwarming te erkennen. Zo hebben reeds meer dan 100 landen concrete plannen aangekondigd waarin ze zich ertoe verbinden om te streven naar klimaatneutraliteit.

China zal het succes van de globale klimaatdoelstellingen maken of kraken aangezien het de grootste CO2-uitstoter ter wereld is. Sinds de eeuwwisseling is de Aziatische gigant verantwoordelijk voor 64% van de extra uitgestoten broeikasgassen. Wanneer China er niet in slaagt om zijn klimaatambities waar te maken, kan dit wereldwijd verregaande gevolgen hebben. Denk aan steeds meer overstromingen, het smelten van ijskappen, het uitsterven van diersoorten, gebrek aan proper drinkwater, enzovoort.

Structurele trend

Het bereiken van klimaatneutraliteit zal de komende decennia een van de, zo niet dé grootste mondiale uitdaging worden. Vanuit een beleggersperspectief brengt elke uitdaging echter ook opportuniteiten met zich mee. China zou de komende 40 jaar 16.000 miljard dollar moeten investeren in klimaatoplossingen om zijn doelstellingen te bereiken. Er is geen enkel ander thema dat de komende decennia zal kunnen rekenen op zo’n grote en zekere stroom aan investeringen dan klimaatoplossingen. Bedrijven die actief zijn in onder andere zonne- en windenergie, afvalbeheer, recyclage en isolatie zullen hiervan kunnen profiteren. Het zou klimaatbeleggingen met andere woorden moeten toelaten om de komende jaren en decennia structureel harder te groeien dan de markt in zijn geheel. De benodigde investeringen zorgen er daarnaast ook voor dat er heel wat nieuwe jobs gecreëerd zullen worden. Er is heel wat nood aan technologische innovatie en klimaatkennis. Tegen 2060 zullen enkel en alleen in China netto 40 miljoen nieuwe jobs ontstaan (het verschil tussen het aantal nieuwe klimaatjobs die gecreëerd worden en de jobs die zullen sneuvelen in milieuvervuilende sectoren).

Hoe in China klimaatneutraliteit bereiken?

Zonder twijfel is China een van dé landen die de komende jaren en decennia de grootste transitie zal moeten ondergaan om klimaatneutraliteit te bereiken. Schattingen geven aan dat tegen 2060 de Chinese vraag naar elektriciteit zal verdrievoudigen. Er zal de komende jaren met andere woorden veel meer elektriciteit geproduceerd moeten worden terwijl de koolstofintensiteit drastisch moet dalen.

Elektrificatie zal een van de grootste drijfveren naar net zero worden. Denk bijvoorbeeld aan het elektrificeren van transportmiddelen. Net zoals de vraag naar elektriciteit zal verdriedubbelen in China tegen 2060, zal de vraag naar voertuigen dat ook doen. Tegen 2060 zouden elektrische voertuigen (zo goed als) 100% van alle nieuwe verkochte wagens moeten uitmaken. Hiervoor zullen meer dan 1.000 miljard dollar aan investeringen nodig zijn in voornamelijk oplaadinfrastructuur. Verder biedt ook het elektrificeren van verschillende industriële processen heel wat potentieel.

Het is vanzelfsprekend dat de komende decennia er enkel en alleen maar meer beroep gedaan zal worden op hernieuwbare energie. Renewables zouden garant moeten staan voor ongeveer de helft van China’s CO2-reductie tegen 2060. Zonne- en windenergie, bio-energie en energie gebaseerd op waterkracht hebben het potentieel om een revolutie in het huidige Chinese energiesysteem te ontketenen. Vandaag is de Chinese elektriciteitsproductie nog steeds voor 65% afhankelijk van steenkool en staat deze vervuilende energiebron garant voor 40% van de Chinese CO2-uitstoot. Tegen 2030, 2040 en 2050 moeten niet-fossiele brandstoffen garant staan voor 50%, 70% en 85% van de Chinese elektriciteitsmix.

Groene waterstof zou op zijn beurt ongeveer 20% van de decarbonisatie voor zijn rekening moeten nemen (zie ook de eerder verschenen studie van Siddy Jobe). Waterstof kan gebruikt worden in onder andere zware industrieën, verwarming en zwaar transport (lucht- en scheepvaart). Verder heeft groene waterstof ook het potentieel om energie op te slaan. Hoe meer een elektriciteitssysteem beroep doet op intermittente hernieuwbare energiebronnen, hoe meer nood aan energieopslag er is. Waterstof is één van de weinige manieren waarop elektriciteit voor langere perioden en in grote hoeveelheden opgeslagen kan worden. Dat is essentieel om Dunkelflautes te voorkomen (periodes waarin weinig tot geen energie opgewekt kan worden door middel van zonlicht of wind). Het feit dat er de komende decennia steeds meer beroep gedaan zal worden op hernieuwbare energie, zou daarom ook waterstof voor elektriciteitsopslag rugwind kunnen geven.

Verder zal ook CCS (Carbon Capture and Storage), het uit de lucht halen en opslaan van CO2, een steeds prominentere rol in onze economie gaan spelen. In China zou op deze manier de emissie-uitstoot met 15% verlaagd kunnen worden tegen 2060. Hoewel subsidies op dit moment nog noodzakelijk zijn om koolstofdioxide uit de lucht te halen, zorgen stijgende CO2-prijzen in combinatie met schaalvoordelen die de kosten om CO2 uit de lucht te halen verlagen ervoor dat het break-even punt steeds dichterbij komt. CCS is een ideale manier om de emissie-uitstoot van zware, milieuvervuilende industrieën waarvoor momenteel weinig alternatieven zijn te verlagen. Denk aan de cement- en afvalverwerkingsindustrie. Het maakt ook blauwe waterstof (waterstof op basis van fossiele brandstoffen waarbij de CO2 die vrijkomt wordt afgevangen) mogelijk.

Tot slot mag het belang van het politieke beleid absoluut niet onderschat worden. Zo maakt de Europese Commissie momenteel werk van een ‘carbon border adjustment mechanism’ waarbij importtaksen geheven worden op producten buiten de Europese Unie in functie van hun CO2-uitstoot. Op deze manier wordt voorkomen dat Europese industriële bedrijven niet meer kunnen concurreren met Chinese concurrenten door de hoge Europese prijs voor emissierechten (zie ook het artikel over de Europese CO2-prijzen van Geert Noels) en kan het ervoor zorgen dat onze internationale partners meer inspanningen leveren om te vergroenen.

Verder is het ook zaak om goede, meetbare doelen op te stellen en de huidige wetgeving aan te passen aan de actuele economische en klimatologische situatie. Een goede wereldwijde samenwerking is hierbij cruciaal aangezien de klimaatopwarming een globaal probleem is. Het is hierbij niet ondenkbaar dat koolstoftaksen steeds prominenter in beeld zullen komen. Een hogere CO2-prijs is goed voor klimaatvriendelijke bedrijven en ondernemingen die CO2 afvangen, en een doorn in het oog voor milieuvervuilende bedrijven.

 

Gino Delaere & Pieter Slegers

Gino Delaere & Pieter Slegers

Gino Delaere is licenciaat in de Toegepaste Economische Wetenschappen (Universiteit Antwerpen) aangevuld met een MBA behaald aan het Xavier Institute of Management (Bhubaneswar, India). Sinds ruim tien jaar verdiept hij zich in de opkomende markten wereldwijd en reist hij de wereld rond op zoek naar interessante investeringsopportuniteiten. Voorheen werkte hij voor verschillende grote vermogensbeheerders waar hij ondermeer mee aan de wieg stond van enkele thematisch geïnspireerde aandelenfondsen. Vandaag brengt hij als hoofd van het Econopolis kantoor in Singapore een belangrijk deel van zijn tijd door in hoofdzakelijk Azië en Latijns-Amerika en heeft hij de eindverantwoordelijkheid over de aandelenselectie in de groeilandenfondsen.

Pieter Slegers behaalde in 2020 een Master in de Handelswetenschappen (optie Financieel Management) aan de KU Leuven. In zijn master thesis deed hij onderzoek naar de performantie van kwantitatieve beleggingsstrategieën op de Europese aandelenmarkt. Tijdens zijn studies deed Pieter werkervaring op bij onder andere de private banking afdeling van BNP Paribas Fortis, BinckBank en Bolero. Sinds september 2020 vervoegde Pieter het team van Econopolis als Portfolio Analyst.