Skip to the content

Christine Lagarde: vloek of zegen voor Europese Centrale Bank?

De leden van de parlementaire commissie Economische en Monetaire Zaken stemden eerder deze week in met de aanstelling van Christine Lagarde tot voorzitter van de Europese Centrale Bank (ECB). Daarmee heeft de Française een belangrijke horde genomen op weg naar haar definitieve aanstelling in oktober. Toch klinkt er ook kritiek op het aangekondigde beleid van de voormalige Franse minister van Financiën en directeur van het Internationaal Monetair Fonds (IMF).

Christine Lagarde is een pionier in bijna alles wat ze doet. Ze was de eerste vrouw die bestuursvoorzitter werd bij Baker & McKenzie, de eerste vrouwelijke minister van Financiën in een G8-land én de eerste vrouw aan het hoofd van het IMF. En u wordt ze dus de eerste vrouw die de koers van het ECB zal bepalen. Ontegensprekelijk een uiterst indrukwekkend parcours. Bovendien communiceert ze vlot en duidelijk, wat haar geliefd maakt bij de media. 

 

Geslaagd examen voor Lagarde

Dat Lagarde weet hoe ze moet communiceren (en vooral wat ze niet wil communiceren) werd duidelijk tijdens de hoorzitting in het Europees parlement woensdag - zeg maar Lagardes mondelinge examen vóór haar definitieve aanstelling in oktober. Inhoudelijk zat er weinig vlees aan, maar door op de vlakte te blijven vermeed ze ook de controverse. Examen geslaagd, want de meerderheid van de Europarlementsleden schaarde zich woensdag achter haar kandidatuur. Niets lijkt haar benoeming in oktober nu nog in de weg te staan. 

 

Lagarde en het soepele monetaire beleid van Draghi

Een grote trendbreuk moeten we in november evenwel niet verwachten. Lagarde liet al verstaan dat ze het soepele monetair beleid van haar voorganger Mario Draghi wil voortzetten. “De inflatie in de eurozone blijft te laag en dus is een voortzetting aangewezen”, klonk het. Al gaf ze wel aan dat ze ook met de negatieve effecten van het stimulusbeleid rekening zal houden. 

Daarnaast pleit Lagarde voor een groener ECB. “Natuurlijk is de primaire taak van de ECB prijsstabiliteit, maar we moeten in ons beleid ook aandacht hebben voor de stijgende onevenwichten, de klimaatverandering en we moeten gaan voor een eerlijke en inclusieve groei.” 

 

Onenigheid binnen de Europese Centrale Bank

Intussen bereidt Draghi zijn laatste grote wapenfeit voor als ECB-voorzitter: nieuwe stimuli om de ‘verslechterende’ economie te stutten. Op het programma voor de vergadering van de ECB op 12 september: een nieuwe renteverlaging én de heropstart van het opkoopprogramma van staatspapier (Quantitative Easing). 

Maar lang niet iedereen is overtuigd van de noodzaak hiervan, ook niet binnen de ECB. De Nederlandse ECB-bestuurder Klaas Knot vreest dat Draghi zijn kruit te vroeg verschiet. Pas als er sprake is van een deflatie of als de recessie toeslaat zijn obligatieaankopen aangewezen, stelt hij.

Jens Weidmann, voorzitter van de Duitse Bundesbank is nog feller in zijn kritiek. Hij vindt dat alle speculatie over monetaire versoepeling niet te rijmen valt met de recentste economische data. “Het is ook niet aan Draghi om het monetair beleid vlak voor zijn vertrekt bij te sturen. Dat is de taak van Christine Lagarde.”

 

De opinie van Econopolis

Het geloof in Quantitative Easing dat Draghi en Lagarde verkondigen baart ons zorgen. Dergelijke kunstmatige ingrepen ontwrichten ontegensprekelijk de financiële markten. Zo is er vandaag een stock van 17.000 miljard dollar aan obligaties met een negatieve rente - een onhoudbare toestand. De opeenvolgende renteverlagingen hebben ook grote gevolgen voor de spaarder. In ons land bijvoorbeeld daalde de koopkracht van bijna 300 miljard euro spaargeld met 15 procent. 

Het ECB claimt dat het met zijn stimuli een economische groei kan realiseren van twee procent. Toch blijft het een gevaarlijk experiment dat bij een foute afloop heel veel geld kan kosten. Bovendien heeft Lagarde geen ervaring met centraal bankieren en is ze meer politicus dan expert.

Econopolis

comments powered by Disqus