Skip to the content

Acht redenen waarom we bij Econopolis niet in internationale grootbanken beleggen

Behoudens enkele uitzonderingen in specifieke compartimenten, beleggen we bij Econopolis niet in aandelen van internationele bankinstellingen. We brengen acht argumenten naar voren:

1. Lagerenteklimaat vreet aan de winsten

De lagerenteomgeving hoeven we u uiteraard niet meer te verklaren. Vooral in 2019 hebben de centrale banken de kortetermijnrente verschillende keren verlaagd. De langetermijnrente is in het zog daarvan meegegaan omdat de centrale banken en institutionele beleggers en masse papier met lange looptijden hebben opgekocht. Dat vreet aan de winstmarges van de banken. De grafiek hieronder toont immers aan dat de cost-income ratio van de banken in Europa nog veel te hoog ligt. Hun winstgevendheid staat dus onder druk.

2. Stijgende IT-kosten

De banken worden geconfronteerd met hogere IT-kosten. De digitalisering is een golf die niet te stoppen valt. Hypotheken afsluiten op afstand, videoconferenties met een adviseur, online beleggen… het is allemaal leuk voor de klant maar de bank verdient er weinig aan. Toch moeten de investeringen gebeuren. Ook dat drukt op de winsten.

3. Fintech-spelers zetten op

De grote traditionele banken worden langs alle kanten aangevallen door allerhande fintech-spelers die klein en wendbaar zijn, en ook een aantrekkelijk bankaanbod kunnen bieden voor de doorsnee retailklant. Vergeet ook het potentieel niet van de grote IT-giganten zoals Facebook en Google, die in bepaalde landen zelfs al een banklicentie op zak hebben. Zoals Nassim Taleb onlangs zei op het BZB-congres van onafhankelijk banktussenpersonen: ‘Banken worden irrelevant. Ze doen hard hun best om iedereen ervan te overtuigen hoe belangrijk ze wel zijn, maar in werkelijkheid zijn ze slechts een verlangstuk van de centrale banken. Ze hebben zichzelf helemaal buitenspel gezet. Startende ondernemers kloppen niet langer aan bij bankiers, maar bij business angels of andere investeerders. Banken zijn enkel nog waardevol voor het uitvoeren geldtransfers uit te voeren, tot bitcoin ook dat van hen overneemt.

4. Toenemende investeringen in compliance, regelgeving en risicobeheer

De grote banken kunnen er niet omheen: de regelgeving, vooral gestuurd vanuit Europa, neemt enorm toe. PSD II, MiFID II, en nog andere zorgen voor veel juridische bureaucratie. Hiervoor moeten gespecialiseerde medewerkers of consultants worden aangenomen. Die kosten veel geld, waardoor er minder tijd en geld overschiet voor relatiebeheer.

5. Stijgende belastingen

Over het algemeen worden de banken geconfronteerd met toenemende belastingdruk. Onder druk van Europa wordt er een level playing field gecreëerd, waardoor het steeds moeilijker wordt om fiscaal te optimaliseren, zoals in het verleden. De bottomline krimpt bijgevolg.

6. Gebrek aan transparantie

Het analyseren van de balans en resultatenrekening van een bank is veel complexer dan bij een industriële of niet-financiële vennootschap. Special purpose vehicles, buitenbalansposten… Er zijn talrijke angels en wolfijzers voor wie een bank van A tot Z wil doorgronden. Dat gebrek aan transparantie zet aan tot voorzichtigheid.

7. Gigantisme

Steeds meer banken hebben in het verleden een te ambitieus beleid gevoerd. Ze zijn zodanig groot geworden dat ze zijn uitgegroeid tot systeembanken. Tijdens de financiële crisis is de overheid tussenbeide moeten komen, omdat deze banken ‘too big to fail’ waren geworden. Soms gebeurde de redding zelfs via verdoken opkoopprogramma’s van hun toxisch papier in de VS en Europa door de centrale banken. Het ware betert geweest indien enkele van die mastodonten toch waren gesneuveld. Hierdoor was er een betere voedingsbodem ontstaan voor meer innovatieve en kleinere spelers. Sommige instellingen hebben dat nog niet begrepen en doen er zelfs een schepje bovenop door met elkaar te fuseren. Die fusiebanken gaan de draagkracht van het land waar ze gevestigd zijn ruim te boven, wat leidt tot moral hazard. Een perfect voorbeeld van gigantisme.

8. Geen reële economie

Banken zijn steeds meer actief in de financiële economie, het verhandelen van papier waar niemand nog aan uit geraakt. Hun rol in de reële economie is afgenomen, of de afstand tussen de bank en de eindklant is vergroot en hierdoor onpersoonlijker geworden. Het maakt de rol van de banken minder concreet en voelbaar.

Zijn alle banken slecht?

Zijn daarom alle banken slechte beleggingen? Dat hebben we niet gezegd. Bij Econopolis beleggen we er niet in omwille van de redenen die we vermelden. We zien elders betere opportuniteiten met een gunstiger risico/rendementsverhouding, vooral in de groeilanden, technologie en langetermijnthema’s die aan bod komen in Econoshock. Niettemin hebben kleinere, lokaal verankerde (cooperatieve) banken met een voorzichtig management die dicht tegen de eindklanten zijn, een enorm belangrijke rol in onze maatschappij.

 

Geert Noels

Geert Noels

Geert Noels is CEO en Hoofdeconoom van Econopolis, een onafhankelijke vermogensbeheerder en economisch adviesbureau. Hij is vooral bekend bij het grote publiek door zijn columns in verschillende kranten en zijn aanwezigheid in economische tv- en radioprogramma's. Zijn advies wordt regelmatig gevraagd door verschillende organisaties en autoriteiten, die zijn creatief denken en volledig onafhankelijke macro-economische visie waarderen. Hij is auteur van Econoshock (2008), dat handelt over de zes schokken die momenteel onze economie, maatschappij en dagelijks leven veranderen. Econoshock vormt ook de basis en de leidraad voor de strategieën van Econopolis. Onlangs kwam zijn tweede boek Gigantisme (2019) uit. Gigantisme is een stevig pleidooi tegen bedrijven en organisaties die steeds groter en machtiger worden. Het doodt gezonde concurrentie, leidt tot niet duurzame groei en brengt de mens in verdrukking. In Gigantisme stelt Geert tien oplossingen voor die de economische spelregels bijstellen, de giganten temmen en de mens en het milieu weer een plaats geven in de wereldeconomie. De toekomst zal kleiner, trager en menselijker zijn.

comments powered by Disqus